Het lukt niet altijd

By Marieke

July 5, 2020

Het lukt niet altijd

Eens in de zoveel tijd trakteer ik mezelf op een heerlijke, rustgevende wandeling. In mijn eentje, zonder zorgen, alleen ik en de prachtige natuur. Om de héle dag voor mezelf te hebben zat ik al vroeg in de auto, op naar de bloeiende Brabantse heide. Na twee uur in de file en een ellendig stuk industriegebied werd het eindelijk stil om me heen. Rust. De natuur en ik.

Maar het lukt niet altijd.

Ik had het eerste vennetje nog niet bereikt of… hoofdpijn. Nee. Niet vandaag. Eerst was de hoofdpijn nog zacht, gewoon negeren dus. Het zou wel meevallen. Maar het viel niet mee en mijn lijf werd zwaarder. Ik deed mijn uiterste best om met meditatieve stappen de hoofdpijn te laten zakken en via mijn voeten aan de aarde te geven. Ik deed er zelfs mijn schoenen voor uit. Maar de aarde maakte mij niet lichter, zelfs niet toen ik het haar hardop had gevraagd.

Een stemmetje fluisterde of ik niet gewoon terug moest gaan

Een stemmetje fluisterde of ik niet gewoon terug moest gaan, mezelf de kilometers die me nog restten te besparen. Maar de hei zou vast heel mooi zijn en dus ging ik door. Verder. Meer! De koppijn ging mee. Zoveel druk in mijn hoofd, van zoveel drukte in mijn hoofd. Een dutje aan de rand van een fijn ven stond ik mezelf niet toe. Ik moest nog zover. Uitgeput en afgepeigerd kwam ik uiteindelijk aan. Geen puf meer voor een bezoekje aan de oude lindeboom. Naar huis. Oogjes toe.

Na een uurtje werd ik wakker met een frons. Zo vroeg vertrokken voor een vredige wandeling, om na kilometers ploeteren met hoofdpijn als souvenir alleen maar te kunnen slapen. Dat was niet het gehoopte effect en om die paradox moest ik stiekem lachen. Was dat alles het waard? Waar ging het me nu eigenlijk om, die dag met mezelf? Rust in mijn hoofd? Op zoek naar de stilte? Ik voelde fijn zand en schoot een aantal prachtige plaatjes, maar mijn hoofd bleef vol.

Niet alles lukt altijd.

Luister eens wat beter, adviseer ik mezelf. Luister nou eens naar dat lijf, dat mij keer op keer probeert te vertellen wat goed voor me is. Dat subtiele signaal, na een paar kilometer, weet je nog? Ja. Ik wíst al dat ik wilde terugkeren, maar ik was zo bang om iets te missen. Al weet ik best dat de hei ook volgend jaar weer bloeit.

Luister naar je lijf, naar wat het je vertelt

Luister naar je lijf, naar wat het je vertelt. Luister naar de zachtheid. Vertrouw op je eigen wijsheid. Laat je hoofd samenwerken met je lijf. Ze horen bij jou, ze hebben het beste met je voor. Dus als je de subtiele signalen niet oppikt, dan wordt er grover geschut ingezet. Mijn heftige hoofdpijn was een noodsignaal van mijn lijf. En ik heb niet geluisterd.

Sorry, lijf. Ik zal blijven proberen. Jij ook, alsjeblieft?

Herken jij je in dit verhaal? Wil je leren om beter te luisteren naar je lijf en heb je behoefte aan iemand die je hierin begeleid? Misschien kan ik dan iets voor je betekenen. Neem gerust contact met me op!

About Marieke