Slome slak

By Marieke

July 5, 2020

Vertraaaging

We lopen samen door het park. Althans… lopen is een groot woord. Ik nodigde Nico uit om samen met mij te vertragen en dat was niet tegen dovemansoren gezegd. Nooit heb ik me zó langzaam voortbewogen. Pff, zo traag? Slome slak… Ik betrap mezelf op een aanname, een vergelijking: ‘meestal gaan we zo langzaam niet!’ Wat er ontstaat is onverwacht, hoe ga ik daarmee om? Maar in plaats van verder te piekeren, laat ik me meevoeren in mijn eigen oefening: we vertragen. Alle aandacht gaat naar de voeten, die ik steeds beter voel. Ik merk hoe ze me dragen, hoe het gewicht zich verplaatst van links naar rechts. Hoe mijn tenen bijspringen als ik dreig te vallen. Stap voor stap doen we er een kwartier over om bij de volgende boom aan te komen, waar we tot stilstand komen.

Ga rechtop staan, recht je rug. Sluit je ogen, neem de tijd. Tijd voor de andere zintuigen. Ineens, met dichte ogen, zijn we méér aanwezig in het park dan voorheen. Als we weer mogen kijken, dan is de wereld toch echt een beetje veranderd.

Vertraging is een belangrijk onderdeel van mijn werk in de natuur. Soms gaat het om letterlijk vertragen, zodat je kunt voelen wat er eigenlijk allemaal in je lijf gebeurt. Hoe je gewicht zich verplaatst wanneer je wankel bent en op welke manier je jezelf opvangt. Maar vaak gaat het ook om een ander soort vertragen. Een vertraging van je levensritme. Zodat je, net als wanneer je steeds langzamer gaat wandelen, opmerkt wanneer je uit balans raakt. En hoe je er dan voor kunt zorgen dat je niet omvalt.

Ga maar eens wat langzamer. Vertraaaging is het woord.
Slome slak? Slimme slak!

Wil jij weten of zo’n trage wandeling ook iets voor jou kan betekenen? Neem dan contact met me op via het contactformulier of geef me een belletje via 06-13566880. Ik hoor graag van je!

About Marieke